حدیث تازه عشق

خدا مي داند او دلبسته كيست

                    دليل اين همه بي مهري اش چيست

تمام لحظه هايم مال او بود

                    ولي او يك لحظه مال من نيست

همه غم هاي عالم در دل من

                    سرشته غصه با آب و گل من

شمردم چند روزي مانده تا عشق

هر کس را جستم مرا گم کرد

هر کس را بخشیدم مرا شکست

               زندگی همین است

                         آمدن برای رفتن

                                 زیستن برای زنده بودن

                                              و گشتن برای نیافتن

من آمده ام تا بمانم

                     زندگی کنم

                               شاد باشم

و برسم به سپیده دم خوشبختی

انجا که نور امید حنجره سازم را نوازش می کند و یاد خدا نگین قلبم می شود

فغان و ناله وفریاد. می روم ارام

               غمین و خسته و ناشاد . می روم ارام

تو اشک خویش به صحرای گونه جاری کن

               سپس بمان. که من از یاد می روم ارام

زمانه شیشه عمری دگر ربود و شکست

               و قرعه به نام من افتاد. می روم ارام

اگر چه دولت عشق اقبال رو به ما ننمود

               به حکم یار به بیداد می روم ارام

من انچه ام که پس از سوختن به جا ماند

               و اخر از همه بر باد می روم ارام

شب است و ماه دگر بر جهان نمی تابد

               و این شبی است که می روم ارام

عشق در حیات است

و ما هنوز با هم بیگانه ایم

فردا

با گورهای به هم چسبیده

و تصویرهای بی صدا

آشنا می شویم !

غریبی مکن

وقت تنگ است

بیا با هم آشتی کنیم

عشق در حیات است

          دو چشم عاشق و بی خواب دارم

ز زر افزون ترم هر چند که خاکم

          که در دل گوهری نایاب دارم

نه پنهانی نه پیدایی کجایی ؟

          نه با غیری نه با مایی کرایی ؟

 به هر جایی به هر جنسی که هستی

          بر این مجنون بر این شیدا دوایی

 تو را ای دل غمی مانوس باید

          ز ترک عاشقی افسوس زاید

 دوای درد بی عشقی به جز عشق

          ز بقراط و ز جالینوس ناید

چه زود می گذرد شادیها وغمها داشتنها و نداشتنها

خواستنها و نخواستنها.....

دوریها و دلتنگیها

ارزوهای کوچک و بزرگ

اما همیشه رویایی از همه اینها باقی می ماند

.... و مثل خاطره ای در ذنها جا خوش می کند

بیا تا دیر نشده

نام یاد نیک و خاطره ای خوش از خود باقی بگذاریم

پنجره ای می گشایم برای تو

روبه روی برکه تنهایی

در پستوی این غربت سرد

و بعد

....زیر تاک برخوردار از لحظه های پاییز

کبوتران عشق را

فقط به خاطر تو

از قفس کهنه غربت رها می کنم

و اخر !

زیر بارش گریه های پاییز

به احترام نگاهت بر می خیزم

                         ز هر چه غصه دل کندم

       ندیدم جز تو در اینجا

                         خرامان همچو لبخندم

       گلت رویید در سینه

                         نمانده در دلم کینه

       دل بشکسته ام دیگر

                         ندارد وصله و پینه

       مبر هرگز تو از یادم

                         که من با عشق تو شادم

       تو ای زیباترین زیبا

                         تویی معنای فریادم

       بمان با من که من هستم

                         ز شوق دیدنت مستم

       بخوان اوای قلبم را

                         که من با عشق سرمستم

صدای اوازشان به گوش می رسید.نسیم زودتر از انها رسید

(( کاروانیان گفتند. کوله بارمان وفاست چه کسی خریدار است ؟

تا خواستم لب به سخن باز کنم . نسیم مرد

                                                        انکه می سازد و می سوزد منم 

                                                                                                اره منم ))

ای کسی که مامور کفن و دفن من هستی.در زمان مرگ از شما خواهش دارم که......

تابوت مرا در سیاهی شب جا به جا کنی.

مبادا به سپیدی صبح برسد.تا همه ناامیدان بدانند که تنها مونس من شبهای تیره بوده است

چشمانم را باز بگذار تا همه عاشقان بدانند که چشم انتظار بوده ام و دل به حسرت رفته ام

دو دستم را از تابوت بیرون بگذار تا همه پروانه صفتان بدانند که دست خالی از این دنیا رفته ام

مرا در بالای تپه ای به خاک بسبار

تکه یخی بر سر مزارم بگذار تا به جای مادرم برایم اشک بریزد

و لیکن اخرین تمنایم از تو این است

تو رو سوگند به خدای مهربانت می دهم که هر چند یک روز بر این تپه گذر کن

و از دخترک عاشق و دلمرده غریب یادی کن و بر مزارم برای راحتی ام گل و گلاب بگذار

بر سنگ مزارم بنویس اشفته دلی خسته در این خلوت خاموش

بنویس زاده غم بود کسی که در این گرد جهان گشت فراموش